Torowanie w psychologii to znane zjawisko, gdy najpierw pobudzamy nasze myślenie konkretnym bodźcem, to nakierowuje nas to w myśleniu przy kolejnym obszarze.
Jest to absolutnie kluczowa sprawa w rozwiązywaniu trudnych problemów, gdzie nie jest łatwo wpaść na rozwiązanie. Najpierw ma to negatywny skutek.
Nasze myślenie, jak odkrył noblista Daniel Kahneman lubi jeździć po najmniejszej linii oporu, tak jak wagon na szynach doświadcza bardzo małego oporu tocznego, tak i nasze myśli wolą najmniejszy wysiłek i jeżdżą po utartych, wcześniej poznanych schematach. Co przeszkadza nam w wyskoczeniu z owych torów na mniej (nomen omen) utorowane obszary.
Oto przykład który niedawno wydarzył się u mojego klienta:
Przy montażu bardzo wysokiej instalacji przemysłowej popełniono błąd. Okazało się, że trzeba by się wrócić do początkowego etapu montażu blisko fundamentu, by ten błąd naprawić, jednak wielki dzwig, który musiałby wszystkie elementy pozabierać, by dostać się na spód, musi już opuścić budowę.
Jak mi powiedział o tym project manager - wszyscy rzucili się na problem naprawienia błędu w montażu, gdy krytyczne okazało się coś innego. Ogromny niż nadchodzący z zachodu miał wkrótce spowodować wiatry w porywach przekraczające 100 km/h. Wielka instalacja, mechanicznie słabo związana z podłożem z powodu owego błędu, najprawdopodobniej runie z powodu silnego wiatru w ciągu kilkunastu godzin.
Kluczowe okazało się przekeirowanie głów całego zespołu by wymyśleć sposób zabezpieczenia instalacji przed burzą odkładając jej naprawienie na później. Z powodu torowania, wszyscy (syndrom myślenia grupowego) patrzyli nie na to, co było krytyczne. Jeden, jedyny project manager, który był wcześniej na szkoleniu z TRIZ wskazał niezauważony problem, który był ważniejszy na dany moment.
